پارچه رسانا

گسترش تجهیزات الکترونیکی و رواج استفاده از ان ها در دنیای امروزی باعث به وجود آمدن معضلی جدید به نام تداخل الکترومغناطیسی (EMI) شده است.که به عنوان نوعی آلودگی همانند آلودگی های صوتی,آب و هوا مورد بررسی قرار میگیرد.این تشعشعات مغناطیسی که از ابزار الکترونیکی(موبایل,مودم,وسایل برقی اشپزخانه و…) ساطع میگردند سبب نقص متقابل در محیط پیرامون خود و همچنین اثرات منفی بر روی میدان الکترومغناطیسی ذاتی سیستم های بیولوژیکی(مانند اثرات منفی روی بدن انسان) میشوند.ازاین رو در سالهای اخیر تلاش های قابل توجهی در زمینه ساخت محصولاتی برای حفاظت در مقابل این تداخل های الکترومغناطیسی صورت گرفته که یکی از مفیدترین و کارامدترین این محصولات پارچه رسانا بوده است.
تا کنون روش های مختلفی از جمله استفاده از نخ های فلزی در تار و پود,چاپ جوهر های رسانا بر روی پارچه,استفاده از نانوتیوب های کربنی و یا استفاده از پلیمر های رسانا برای تولید این محصول صورت گرفته است ولی همه ی آنها باعث کاهش قابل توجه انعطافپذیری و تنفسپذیری پارچه میشوند و همچنین نیازمند ابزار پیشرفته و مواد گران قیمتی میباشند که استفاده از ان ها برای همه ی کارخانه ها میسر نمیباشد. یکی از موفقترین روش ها پوشش دهی با نانوذرات فلزی بوده است.فلزاتی مانند نقره,مس,نیکل,آلومینیوم و فولاد رساناهای خوب جریان الکتریکی هستند که میتوانند امواج الکترومغناطیسی را جذب,بازتاب و پراکنده کنند.در پارچه رسانای تولید شده با این روش در عین حفظ خواص اولیه خود یعنی انعطاف,سبکی,تنفس پذیری و راحتی پوشش,دارای رسانایی الکتریکی قابل ملاحضه ای بوده و دوام بالایی دارد.امروزه این نوع پارچه علاوه بر نقش حفاظتی که در برابر امواج الکترومغناطیسی بر روی بدن موجودات زنده,تجهیزات نظامی,تجهیزات فضایی و…ایفا میکند در زمینه های دیگر مانند تولید لباس های هوشمند نیز به کار میرود.همچنین با توجه به خواص انتی باکتریالی که به علت وجود ذرات فلزی در ساختار خود دارد در زمینه پزشکی هم کاربرد پیدا کرده است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *